!! خواب کوتاه !!

(بدون عنوان)

مهندس اینا — Tue, 03 Jan 2012 20:31:50 GMT

برای آخرین بار ...

گاهی وقتها زندگی درست در لحظه ای که انتظار نداری غافلگیرت می کند . مثل همین روزها که بناگاه پهپاد سعادت را با کمترین خسارت ممکن بر سرمان فرو آورده است . خدا را چه دیدی شاید ما هم مثل آقایانه بردارا پهپاده را انبوه سازی کردیم فرستادیم بازار تا بقیه هم کامروا شوند . بخیل که نیستیم ...

خلاصه روزهای خوبیست با او که دقیقا همانیست که در خواب می دیدمش

با او که وقتی قرت می زند دقیقا همانیست که در خواب هم نمی دیدمش !

با او که مشکلات ریز و درشت ما را به طرفه العینی ! حل می کند .

با او که ...

خلاصه اگر از حال ما خواسته باشید ، ما هیچوقت انقدر خوب و پروانه ای نبوده ایم و همه ی اینها هم از لطف بودنه توئه ...

با ذکر این مقدمه باید بگویم که این آخرین پست وبلاگیست که سالها مرا می نوشت . تو فکر کن یک فیلم بود که اتفاقا خیلی هم هندی تمام شد . آمیتا باچانش ما بودیم که گاهی شما را خنداندیم گاهی هم برعکس . آخر فیلم هم آیشواریا رای را گول زدیم و عروسی راه انداختیم . هپی اند از این بهتر می خواستید ؟ خداییش آنقدر خوب تمامش کردیم که دهان مسعود فراستی را هم بستیم ، اما باور کنید علاوه بر خاطرات شمال که محاله یادم بره ! خاطرات شما نیز محاله از یادم برود .

بگذریم ... ما خودمان به " باورکن " اعتقاد نداریم اما شما باور کنید که بستن وبلاگ پایان کبوتر نیست و از این قبیل خزعبلاتی که شاعر می گوید. بین بستن اینجا و تاهل ما نیز رابطه خاصی وجود ندارد چرا که عشق موفلفلی ما آدرس اینجا را دارد و قبلا یکبار ته آرشیومان را با دمارمان یکجا درآورده است . پایان این وبلاگ در حقیقت آغاز فصل دیگریست در زندگی ما . در واقع پلیست از این جهان به جهانی دیگر . دریچه ای به جهان پایدار . عبور از عالم نمادین و پا گذاشتن به جهان معنا . ما هنوز هم امتحان دینی بدهیم 20 می شویم . پایه مان قوی است ...

یکبار دیگر هم باید بگذریم ... امیدوارم بدیهایمان را به خوبی های لایزالمان ببخشید ، برای همگی آرزوی روزهای خوب ، توام با آرامش و سلامتی دارم ، اینک با دلی روشن و ضمیری مطمئن از حضور خواهران و برادران مرخص می شوم .

شادیهاتون مستدام
عشقهاتون پایدار

مهندس / دیماه 90 ( درحال تحویل کار کاشان و شروع فصل جدید زندگی )

448

مهندس اینا — Sun, 25 Dec 2011 17:08:52 GMT

برادرم که عروسی کرد ، انگاری یکباره بخت من باز شد
رفتیم جام جم ، اینبار من آب پرتقال خوردم ، تو گول !
و دوباره آغاز شدیم

بام تهران و آش رشته . باور کن هر چراغی بالای دکل ، یک ستاره است اگر تو بخواهی !
جاده چالوس ، هتل گچسر ، یک روز فوق مافوق ماوراء بالاتر از عالی

بازی های هر شب
تو می بردی
من می باختم
دل را به تو

هات چاکلیت
سعادت آباد
اسب حیوان نجیبیست
اخلاقتو خوب کن
چرم لدرلی ، مستر دیزی
چه ساده ازدواج کردیم
پول کم آوردیم
کادو های عروسی شد پول پیش خانه ی سعادت آباد !

حالا باید ترک کرد
خنده دار نیست ؟
داستان دلبستگی من به سایت ن.طنز که یک پادگان تمام عیار بود
بود ؟؟! بود ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!
بغض
جدا شدن از بچه های سایت سخت ترین کار دنیاست
ترک کردم آنجا را
اینجا تهران است
اینک دوباره عشق ...

همه ی حرف های توی دلم. فقط اینها که با تو گفتم نیست. گاه چندین هزار جمله هنوز. همه ی حرف های آدم نیست ...

447

مهندس اینا — Fri, 21 Oct 2011 09:09:53 GMT

ثبت شود در حافظه وبلاگم ، که :

دیشب عروسی کاپیتان بود

جای همگی خالی . کلا خوب برگزار شد ولی من به دو دلیل نتونستم اونجوری که می بایست از مراسم لذت ببرم . اول اونکه عروسی تنها برادرم بود و 90% حواسم به حواشی ماجرا بود که درست برگزار بشه ( ناگفته پیداست که اون 10% بقیه حواسمم صرفا به دختر مخترا معطوف بوده :دی ) و دوم اینکه پام بی اندازه اذیت می کرد گرچه من سعی کردم خیلی به روی خودم نیارم .

پ .ن : عروسی امیر رباط صلیبی پام پاره شد . عروسی رضا ، زونا گرفته بودم ، عروسی برادرمم ساق پام به لطف لگد یک فروند خر کرمانشانی ، نابود شده بود . عروسی بعدی ایشالا روی ویلچیر می بینمتون !

446

مهندس اینا — Fri, 14 Oct 2011 15:43:11 GMT

when this year end and that year again ! , oon lahze , oon lahze ! we eat it

فرازی از سخنان مامی جان خطاب به عروس فرنگی در خصوص معرفی " سمنو "

445

مهندس اینا — Fri, 07 Oct 2011 10:04:16 GMT

- یکی از روزهای مانده از مهر ، تولد دوستیست که کیبوردم لال می شود از نوشتنش . گفتم تا خونه هستم و کیبورد هست و مانیتور و تمدن ! مثل یک انسان متمدن تولدت را تبریک بگویم . به خودم که با تو دوست هستم تا همیشه تا هنوز .

تولدت مبارک ! / دوست پاییزی من / بدون تو / تمام فصلهایم / بوی هرچه زمستان است می دهد ( امضا محفوظ )

- اگرچه مشغله روزگار و ارتباطات از هم گسیخته فامیلی باعث شده که این موشهای کوشولو عموی واقعی و برحق خود را درست و حسابی بجا نیاورند اما هنوز هم عشق ما هستند این عموجانهای مدل 90 ( نسل چهارمی ها )

- در رابطه با راستای اینکه مراسم عروسی برادرمان ، آفت جیبمان شده و در رابطه با راستای اینکه دیروز کت و شلوار خریدیم به قیمت خون بابای فروشنده ، و در رابطه با راستای آنکس که به ما گفت " برو از آنجا بخر ، حراجی است ! " خانه اش ویران باد و در رابطه با سایر راستاها ، از همین تیریبون اعلام می نماییم که بچه ی آقامون نیستیم اگر دستکم به اندازه 3 برابر قیمتش ازش استفاده نکنیم . لذا اگر ده سال دیگر دست ما دم کنی BOSS دیدید تعجب نکنید ( تازه بعد ده سال ! )

- آهنگ وبلاگ رو دارید ؟ لباس غواصی بپوشید برید به عمق آهنگ ...

444

مهندس اینا — Fri, 23 Sep 2011 17:46:24 GMT

دوباره خزون اومد ،
نم نم بارون می زنه توو صورتم
بوی خاک و نم کوچه می گه هنوز دیونه تم ...

- سلام پاییزجان ... دوباره تو ، دوباره حس خوب مدرسه ، مداد رنگی و پاککن عطری ! دوباره بارون ، دوباره برگهای رنگ و وارنگ ، دوباره غروب های رویایی ، دوباره من دوباره تو ... و همه اینها پیش از قصه آمدن "تو" بود ، دختر پاییز .

پائیز جان! چه سرد، چه دردآلود.
چون من ، تو نیز تنها ماندستی.
ای فصل فصلهای نگارینم!
سرد سکوت خود را بسرائیم.
پائیزم! ای قناری غمگینم!

- جدیدا به این نتیجه رسیدم که معظم له ، بطور فطری و بصورت جهانشمول با متولدین مهرماه تفاهمات خوبی دارم . البته هر 12 ماه سال ، مورد تفقد اینجانب می باشد اما نظر بنده به نظر مهر ماهی ها نزدیک تر است ( صدای تکبیر جمعیت )

- در رابطه با راستای اینکه از لحظه ای که ما سکه خریدیم روند صعودی قیمت سکه متوقف شد ! و در رابطه با راستای اینکه فردای روزی که ما ماشین خریدیم ، تحویل 10 روزه ایرانخودرو به 45 روز تبدیل شد ! و در رابطه با راستاهای دیگر ، اگر ماهواره سقوط کرده امریکا ، رسما روی کله مبارک معظم له فرود نیاید جای تعجب و حیرت دارد . یک امشب را از ما فاصله بگیرید از فردا شب دوباره بچسبید ...

- از بس محیط کاریم جوریست که همیشه چهره یک عده معلوم الحال را رویت می کنم ، لذا وقتی می آیم مرخصی ، یکراست می روم بازار که یک کمی چهره متفاوت ببینم دلم باز بشود . اینبار هم رفتم بازار و کلی چهره جور واجور دیدم ، ما بین جمعیت چهره خانم جواهریان رو شناختم ، البته ایشون من رو نشناختن ، یکجورایی هم خوب شد منو نشناخت چون اصلا حوصله امضا دادن نداشتم ...

- بسلامتی سردار رویانیان هم که مدیرعامل ما لنگی ها شد ! البته مطمئنم الان یک عده جوجه ژورنالیست دست گذاشته اند روی شورت سردار ، که چرا آقای حاجی یک عکس با شورت ورزشی ندارد و ... آقاجان دست از شورت حاجی بردارید ، سردار آمده است تا کلیه بازیکنان بی غیرت و باندباز پرسپولیس را هدفمند بکند و ما نیز حمایتش می کنیم ( مسئولیت هرگونه سوبرداشت با ذهن منحرف خواننده می باشد )

- قاتل داداشی هم اعدام شد . پیرمرد سیاسی های لس آنجلس نشین و امثالهم دوباره قاتل را کردند کودک و طفل معصوم و آخی و نازی و ... اما ما تا در این جنگل زندگی می کنیم به قوانین جنگل احترام می گذاریم و از اینگونه اعدام ها استقبال می نماییم . فقط با ملاعامش مشکل داریم که آن 10000 نفری که کله سحر از خواب زدند و رفتند دست و هورا کشیدند ظاهرا با این موضوع هم مشکل نداشتند . خداییش ملت داغونی داریم . من جای قوه قضاییه بودم بلیط هم می فروختم ...

32

مهندس اینا — Fri, 02 Sep 2011 20:31:03 GMT

تمام درد من از این است

که می دانم

برای داشتن توست که به زمین آمده ام...

همین تو

که می دانم

برای نبودن با من به زمین آمده ای

و تمام درد من شدی... ‌( امضا محفوظ )

32 سال پیش از این ، به زمین آمدم

32 سال پیش در چنین روزی تابستان را سرافراز کردم و چشم از جهان گشودم ! حقیقتا خوب کاری هم کردم ، نه به این دلیل که چون من بدنیا آمدم ، پس زمین گرد است و بدور خورشید می چرخد ، نه اینکه امریست علی حده

صرفا به این دلیل که با تمام تلخی های ریز و درشت زندگی پس از 32 سال همچنان جالبترین انسانی هستم که می شناسم

امروز تولد منه . من ی که اینروزها گاهی خیلی دور از منه

تولد "من" مبارک

.......................................

دوست دارم مثل یک کاتولیک معتقد در روز تولدم اعتراف کنم و اعتراف می کنم که نسبت به این روزها حس خوبی دارم . خوشحالم از اینکه در مواقعی که می توانستم و حق داشتم که " بد " باشم ، ترجیح دادم که " من " باشم . من ی که علیرغم آنکه " انا بشر مثلکم " ولی مثل یک اصولگرای ذوبی به یکسری اصول ، همچنان پایبند است . گرچه گاهی برای خودم فاتحه هم خواندم و فرقی نمی کرد بهانه اش چه باشد - یک یادگاری داخل کمدم یا قطعه عکسی محتوی کیک و دونفر عاقل و بالغ و یکعدد نی نی - اما بقول مزدک میرزایی این چیزی از ارزشهای " من " کم نمی کند . خوشحالم از چیزی که طی این سالها بوده ام و خوشحالتر که به هیچکدام از این بهانه ها " من " را خراب نکرده ام . اعتراف می کنم اگرچه تمام پیش زمینه های لازم جهت بدبین شدن " من " فراهم بود بی اندازه خوشوقتم و برای خودم نوشابه انرژیزا باز می کنم که انسان بدبینی نشدم . همه اینها شاید روی کیبورد ساده بنظر برسد اما جای " من " که باشید متوجه می شوید چه می گویم .

گرچه گاهی بیش از حد پیچیده می شوم ، پیچیده تر از پیچ و تاب گیسوی "تو" و گاهی در حد "کایوت" بدجنس هستم اما اعتراف می کنم که خوشحالم از اینکه امروز دنیای " من " خالی از هر کینه و بد خواهیست و تو نمی دونی چقدر اینجوری راحت ترم ...

کمی اعتراف عشقولانه هم بکنم

اعتراف می کنم که چند وقت پیش یکباره احساس کردم دلم "واقعا" پیش یکنفر گیر کرده است - در مورد من این " واقعا " خیلی نکته مهمی هست ها ! - . به خودش هم گفتم ، حقیقتا استقبال خوبی هم شد . پس از کلی دورخیز سرانجام باهم قرار گذاشتیم و ما خودمان را زدیم به بچه شهرستان بازی تا جای خاصی را پیشنهاد نداده باشیم اما از آنجایی که اگر از آسمان یک عدد ... بگذریم ... اما درست افتاد روی سر مان ! و محل قرارمان " جام جم " شد . الهام بخش تر از کمپ دیوید برای اعراب ! از پله ها که بالا می رفتیم ... بگذریم ...

همه اینها را گفتم که برسم به اصل ماجرا ، آنجایی که نمی دانم چرا احساس کردم باید در مورد گذشته ام کمی لکچر بدهم ، و معظم له با گفتن " من خیلی شبیه نگار جونم ؟! " یک پارچ آب یخ خالی کرد روی سرم . شاید از اینجا که من نشسته ام اینگونه بنظر برسد و برخلاف نظر من دلایل دیگری هم وجود داشت اما فکر می کنم یکی از دلایلی که فردای آن شبی که از آن لامکانه خاطرات بیرون آمدیم به " من " گفت : " ما همیشه با هم دوست می مانیم اما نمی توانم به این رابطه جدی نگاه کنم " ، همین لکچر صادقانه ام بود . اعتراف می کنم اینجا بود که تازه فهمیدم بعضی صداقت ها با حماقت فرق خاصی ندارند لذا تصمیم گرفتم در مورد گذشته کمی محتاط تر رفتار کنم و در رابطه با همین راستا تصمیم گرفتم این وبلاگ را هم برای همیشه ببندم - پیش خودتان بماند اما چهار تا " نه ! نرو " بنویسید ، می مانیم -

اون دوست عزیز مو فلفلی احتمالا اینجا رو هیچوقت نخواهد خواند اما من اعتراف می کنم که در حافظه ی وبلاگم ثبت شود که اگر به تابستان یکهزار و سیصد و نود ، ما - من و دلم - یکبار دیگر به زندگی برگشتیم از لطف بودن " تو " بود و بس . متشکرم

داشتم اعتراف می کردم ، آری اعتراف می کنم که علیرغم همه جذابیت های زندگی اما همینکه حس می کنم هیچ خاطره دونفره ای از این روزها برایم نخواهد ماند ، حس خوبی نیست و درصددم که طرحی نو در اندازم . بلاخره آدمیزاد سالی 12 ماه که در "صدد" نیست ، لذا باید از فرصت ها بهتر استفاده کنم . شما هم جان آقاجانتان لطفا با " من " در ایستگاه مرقد مطهر قرار بگذارید اما جام جم قرار نگذارید . آفرین

اعترافهایم که تمام نشد ، حکایت " من " همچنان باقیست و من هنوز در سفرم ... اما فعلا باید بروم ...

قربان خودم بروم الهی - شهریور 90

438

مهندس اینا — Tue, 30 Aug 2011 20:52:19 GMT

- چند شب پیش کاشان که بودم ، رفتیم فیلم " آقا یوسف " رو دیدیم ، یعنی یک من رفتیم صد من برگشتیم ... با تمام ضعف های آشکار و پنهانش ، با آن انتهایش که به عظمت تاریخ مصر باز ماند ولی ریتم فیلم را دوست داشتم اما سینما را باید با امثال جان فورد و کیشلوفسکی رفت و نه امثالهم !

- امروز برای اولین بار در عمر با برکتمان توسط پلیس نامحسوس دستگیر شدیم . البته یکجورایی بامحسوس بود چونکه یادش رفته بود چراغه را از روی سقف ماشین بردارد ، ما هم که شش دنگ حواسمان پیش امید حاجیلی ، کلی طول کشید تا بفهمیم تحت تعقیب هستیم . بس که شما ایرانی ها ملت بی جنبه ای هستید و تا 2 روز تعطیلی پیدا می کنید می روید نمک آبرود و چمخاله ، اصلا هم فکر نمی کنید ما اهالی غیور و شهید پرور استان البرز گناه که نکرده ایم ، خسته و کوفته می خواهیم برگردیم منزلمان . ترافیک می گم ترافیک می شنوید ها ، خلاصه یکجایی که راه باز شد ما هم تریپ مایکل شوماخر ورمان داشت و ... اولش خواستیم این وضع فجیع رانندگی را توجیه کنیم ولی دیدیم برادر نامحسوس ، به هیچ صراطی مستقیم نیست و پیله کرده که ماشین را بخواباند ، طی یک حرکت مذبوحانه و محسوس هرچه شکر و شربت آلوئه ورا و رانی هلو در عالم بود ، نوش جان کردیم تا رضایت دادند و بخیر گذشت . خدایا توبه

- تاریخ نشان داده که هیچگاه ایرانی جماعت اول شهریور اینهمه باران نباریده بر سرش یا خودش دزد بوده یا پدرش ! این درست که آنقدر باران بارید که کم کم می خواستیم برویم کنار جاده بایستیم و بگوییم " " اووووتاااااااااااااق " اما اگر اهل خرد باشیم یک ارتباطی بین اینهمه وفور نعمت و فرارسیدن یوم الله 12 شهریور پیدا می کنیم ، دریغا که اکثرهم لایعقلون ...

پ.ن : حالا کیشلوفسکی نبود هم نبود ، جنیفری ، آنجلینایی ، کاترین زتاجونزی ، اصلن همین خانوم دکتر لیلا اوتادی خودمان ( از نظر من ایشون دکتر هستن ) ، آره خلاصه سینما را باید با اهلش رفت !

437

مهندس اینا — Wed, 17 Aug 2011 18:54:28 GMT

چند شب پیش مراسم احضار روح داشتیم ، خدا قسمتتون کنه ، بقول رشتیه آنقدر خندیدیم ...

یعنی ما یک کلام به روحه گفتیم اگر راست می گی " اسم دوز دختر ما چیه ؟ " کانهو ترکه به کامپیوتر گفته باشه " دیگه چه خبر ؟ " ، بنده خدا روحه آنقدر یکنفس اسم اعلام کرد که فک کنم برای بار دوم جانش به در آمد . اونم چه اسمهایی ...

بعد انوخ تو اسمت توی لیست روحه هستا اما مسیج میدم جواب نمی دی !

پ.ن 1: احتمالا روحه قصد مزاج داشته چون بواقع بی پرنده ترین درختم ، بی ستاره ترین آسمان ، یک دوز دخترم ندارم که تولد مولد که می گیریم بیاد کاشان ماشان

پ.ن2 : آخر هفته ولایت هستیم . هرکس می خواهد با آرمانهای ما تجدید بیعت کند کافی است تماس بگیرد . ورود برای عموم آزاد است ( صدای متن : اینهمه لشکر آمده ... )

436

مهندس اینا — Fri, 05 Aug 2011 10:40:03 GMT

- هوا بس ناجوانمردانه گرم است آی ...

- ۱۴ مرداد سالروز وصلت پدر و مادرگرامیمان است و از این جهت روز فرخنده ایست . 36 سال پیش در چنین روزی این حیاط و اون حیاط می بردند نقل و نبات . پدر ، نوه ی خان منیریه و چهارراه لشکر بودند و پسر ارشد ملک التجار شهر و مادر دختر کدخدای نظام آباد و به میمنت وصلتشان مردم شهر ۷ شبانه هفت روز جشن و پایکوبی کردند و اگر اشتباه نکنم مظفرالدین شاه به مناسبت وصلت پدر و مادر من بود که فرمان عدل مظفر را امضا فرمودند و حقیقتا خوب کاری هم فرمودند . نکته جالب در این 36 سال اینست که اونی که حتی یکبار هم اینروز را فراموش نکرد ، پدرم بود و نه مادرم ... یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد

- به لطف یک دوست بسیار عزیز و موفلفلی ، یک فیلم قدیمی از پدر و مادرم بدستم رسید . پدر و مادر 35 سال پیش در یک عروسی . خیلی نگران بودم که برعکس تصورم دیدن صحنه رقصیدنشون ناراحتشون بکنه و البته احساساتی هم شدن اما سهم خنده ، اونم از ته دل بسیار بیشتر از دلتنگی بود . خیلی ساعتهای خوبی بود ...

- وبلاگ جان ! در زندگی مسیج هایی هستند که مثل خوره روح آدم را در انزوا ، می خورند و می تراشند ... برویم یکم افسرده بشویم برای خودمان