جمعه ۱٩ امرداد ۱۳۸٦
 

هيچ انسانی چون جزيره ، تنها و پيوسته به خود نيست
هرکس بخشی از يک قاره است و جزئی از کل
اگر زمانی دريا خشکی را بشويد ، اروپا پاره کوچکی از آن بيش نيست ، تا چه رسد به دماغه ای و چنين است برای سرای تو و دوستان تو
مرگ هر انسانی از جان من می کاهد ، چه من در بشريت آميخته ام
پس کس مفرست تا بدانی ناقوس در عزای که بصدا در آمده است
اين ناقوس مرگ توست

غم دل دوست را بشنویم ... ( کلیک کنید )